ตอนที่ 20
ไม่ต้องมาทะเลนั่งที่ไหนก็โง่ได้
ถึงอย่างนั้นทั้งสองคนก็ไม่ได้นอนพักจริง ๆ อย่างที่ว่า เพราะวันถัดมา และถัดมา... ไม่ว่าจะวิกเตอร์หรือปันหยาก็อยู่คนละมุมกับโน้ตบุ๊กคนละเครื่อง ถ้าคุณนายลินดารู้เข้า เกรงว่ามรดกคงต้องเปลี่ยนชื่อผู้รับผลประโยชน์อย่างแน่นอน
“นี่เรามาพักผ่อน หรือมาทำงานนอกสถานที่กันนะ” ชายหนุ่มเอ่ยขำ ๆ แต่มือก็ยังรัวคีย์บอร์ดเพื่อร่างไอเดียงานใหม่ สำหรับสินค้าตัวถัดไปที่ต้องวางแผนไว้ล่วงหน้า ก่อนจะอ่านทบทวนอีกครั้งเมื่อลงมือทำเสร็จแล้ว
“เตอร์ ฉันรบกวนแกหน่อยได้ไหม คือมันมีครีมกันแดดแบรนด์หนึ่งที่มีทั้งผู้ชายผู้หญิง ฉันอยากถ่ายคู่กับผิวแกได้ไหม เอาแค่ผิว ไม่เอาหน้าอะ” ปันหยาเดินสวมเสื้อคลุมตาข่ายบาง ๆ ในมือถือกล้องพร้อมครีมกันแดดอีกสองหลอดมาด้วย
“โอ๊ย มาพักกี่โมงเอ่ย!? ขยันเกิน” เขาอดแซวไม่ได้ ถึงอย่างนั้นก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ เก็บอุปกรณ์ทำงานของตนให้เข้าที่
“เอาน่า
