จากคนที่เคยพูดหยอกล้อ ตอนนี้นั่งเศร้าไม่ต่างกัน เพราะพรุ่งนี้มีคำสั่งขึ้นเรือแล้ว
"เราขอย้ายดีไหมวะ"
"กว่าคำสั่งย้ายจะออกมา เป็นปีเลยนะ"
"ถ้ากูไม่อยู่แล้วเมียกูจะอยู่ยังไงล่ะ"
"เรียกเมียได้เต็มปากเลยนะ มึงขอเขาแต่งงานหรือยัง"
เที่ยงวันเดียวกัน..
"ทำไมคุณไม่โทรมาก่อนคะ" คะน้าลงมาก็เห็นเขายืนทำมาดเท่รออยู่หน้ารถแล้ว
"ผมก็เพิ่งมาถึง" พายุพูดพร้อมกับเปิดประตูรถให้เธอขึ้น
[ร้านอาหารนอกกอง]
"ทำไมออกมาทานไกลจังคะ เดี๋ยวก็เข้างานไม่ทันหรอก"
"ผมอยากทำอะไรพิเศษๆ ให้กับคุณบ้าง"
"มีอะไรหรือเปล่าคะ" ทั้งสองคุยกันระหว่างรออาหารที่เพิ่งสั่งไป
"พรุ่งนี้มีคำสั่งให้ขึ้นเรือแล้ว"
ไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากของผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้า เพราะเธอพูดไม่ออก
"ครั้งนี้ไม่รู้จะออกเรือกี่เดือน ถ้าทะเลสงบก็คงอยู่นานหน่อย"
"ค่ะ" เธอก็เป็นทหารเหมือนกันทำไมจะไม่รู้ แต่ถึงแม้เป็นทหารก็มีหัวใจ
"ผมจะโทรมาหาคุณบ่อ
