“มะ มาได้ไงอะ”
พิกขยี้ตาตัวเองซ้ำอีกรอบ เพื่อให้มั่นใจว่าตัวเองไม่ได้หลอน หรือระแวงจนเกิดภาพนายหัวกำลังนั่งจ้องหน้าเธออยู่ แต่ไม่ว่าจะสะบัดหน้าและขยี้ตาแรงแค่ไหน ผู้ชายคนนี้ก็ยังนั่งยิ้มให้เธออยู่ท่าเดิม งั้นมันคงไม่ใช่ภาพที่เธอคิดไปเองแล้วละ
“นี่ร้านข้าวต้มนะ ทำไมฉันจะมาไม่ได้”
เขาตอบออกมาหน้าตาย แต่พิกไม่เชื่อที่พูด เพราะระดับนายหัว ไม่มีทางมานั่งกินข้าวริมถนนแน่ ดูจากอาหารที่ยกขึ้นโต๊ะเมื่อวาน มีแต่จานหรูแพงหูฉี่ทั้งนั้นเลย
“สะกดรอยตามฉันมาใช่ไหม”
เธอเค้นถามออกไปตรง ๆ พลางทำหน้าดุ
“หึ อย่าพูดเข้าข้างตัวเองแบบนั้นสิ มันตลกนะ”
เขาว่ายิ้ม ๆ พร้อมกับเอื้อมมือรับโจ๊กจากแม่ค้ามาวางต่อหน้าพิก ก่อนจะเม้มปากเล็กน้อยด้วยท่าทางครุ่นคิด ขณะจ้องมองดูโจ๊กของเธอ
“น้องหมูกรอบไม่กินผักเหรอคะ อ่า... ไม่สิ น้องพิกต่างหาก”
“...”
เธอเหมือนถูกตบหน้าเข้าจัง ๆ แต่ไม่มีปัญญาทำอะไรชายตรงหน้าได้ เขาต้อง
