“ป้า เอาข้าวมันไก่หนึ่งกล่องค่ะ”
พิกเงยหน้าขึ้นสั่งอาหาร หลังจากที่ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ว่าจะกินข้าวมันไก่หรือข้าวขาหมูดี
“ได้จ้า รอแป๊บหนึ่งนะ ลูกค้าเยอะ”
ป้าเจ้าของร้านตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้ม แม้ตอนนี้เหงื่อจะท่วมหน้าแล้วก็ตาม
“ได้ค่ะ”
พิกตอบรับอย่างว่าง่าย แล้วเดินเข้ามาในร้าน ก่อนจะตรงไปนั่งเก้าอี้ที่ยังว่างอยู่หนึ่งโต๊ะ ระหว่างนี้ก็นั่งรอเงียบ ๆ มองดูแม่ค้าสับไก่บนเขียงอย่างขะมักเขม้น
“อ้าว ที่นั่งเต็มหมดแล้ว”
ชายคนหนึ่งที่เดินจูงมือลูกสาวเข้ามาในร้านกล่าวพลางกวาดสายตามองไปรอบบริเวณ พิกเห็นว่าอีกไม่ช้าเธอก็จะออกไปแล้ว เพราะสั่งใส่กล่องกลับไปกินที่ห้อง จึงรีบร้องบอกให้คุณลุงพาลูกสาวมานั่งร่วมโต๊ะด้วย
“นั่งตรงนี้ก็ได้ค่ะ อีกหน่อยหนูก็ไปแล้ว”
“ขอบใจนะหนู”
เขาฉีกยิ้มออกมาทันที พร้อมกับจูงแขนลูกสาวอายุสัก 5-6 ขวบมานั่งร่วมโต๊ะด้วย
“ขอบคุณนะคะพี่คนสวย”
เด็กตัวเล็กช่างพูดหันมาบอกกับ
