“ฟ้า ฟ้า ฟ้าประทานตื่น” ถึงบ้าน จอดรถ ปลุกเธอห้านาทีได้แล้ว คนเมาก็ไม่รู้สึกตัว ตั้งแต่ชวนเธอกลับ พยุงเธอมาที่รถ เข้ามานั่งในรถได้เธอก็บ่นเรื่องไม่อยากกลับ บ่นจนหลับ หลับชนิดที่ว่าไม่เอาอะไรเลย “ฟ้าตื่น ถึงบ้านแล้ว เข้าบ้าน”
“อืม” อืมแล้วขยับตัวพลิกไปอีกข้าง นอนเหมือนอยู่บนที่นอนทั้งที่กำลังนอนอยู่ในรถ
“ถ้าไม่ตื่นทิ้งไว้ในรถนะ”
“อือ! ไปไหนก็ไปเลย คนจะนอน รำคาญ” มือเธอปัดสะเปะสะปะตัดรำคาญ
“เออ ให้มันได้อย่างนี้” สายลมเปิดประตูลงจากรถ เดินวนไปวนมาตั้งใจจะทิ้งเธอไว้ที่นี่ แต่นั่นผู้หญิงตัวเล็กบอบบาง ทั้งยังเป็นเพื่อนกันอีก จะทิ้งไว้ได้ยังไง ท้ายที่สุดจึงต้องเดินมาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับช้อนคนเมาขึ้นมาอุ้ม “กินแล้วก็เดือดร้อนคนอื่น ตื่นมาเจอแน่”
“อื้ม หนวกหูจัง” ฟ้าประทานลืมตาขึ้นมอง ใบหน้าของสายลมอยู่ใกล้เธอมาก เธอยกมือขึ้นลูบใบหน้าหล่อเหลา “หืม หล่อจัง ลูกชายของแม่หล่อจริง ๆ”
“เมาแล้วเพ
