“น่าอายจัง ตอนมาขับเฟอร์รารี่ ขากลับต้องมายืนรอรถ” ฟ้าประทานพูดทำลายบรรยากาศที่มันเงียบเกินไป ตอนนี้เธอกับสายลมกำลังรอรถที่เรียกจากแอพมารับ
“รถราคาแพงขนาดนั้นนั่งครั้งเดียวก็พอ พอดีชอบขี่ม้าสี่ขา ไม่ชอบนั่งม้าสี่ล้อ”
“ขอโทษนะ”
“ขอโทษอะไร ไม่ได้ทำอะไรผิด เลิกขอโทษ”
“...”
“หิวข้าวแล้วสิ ที่นี่มีร้านอร่อยไหม” เขาไม่ได้หิว เขาแค่อยากให้เธอยิ้ม อยากให้เธอผ่อนคลาย อยากให้เธอลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ต่อให้ไม่มีทางลืม แต่ลืมชั่วครั้งชั่วคราวก็ยังดีกว่าเก็บมาใส่ใจ
“มีแน่นอนอยู่แล้ว”
“ไปดื่มกันไหม ร้านเหล้าแถวนี้เด็ดไหม”
“เด็ดสิ เดี๋ยวฟ้าพาไป สรุปหิวข้าวหรือหิวเหล้า”
“ทั้งสองอย่าง เลี้ยงไหวไหม”
“ไหวอยู่แล้ว ถึงถูกยึดทรัพย์ แต่ว่าฟ้าไม่ได้ไม่ทำงานนะ ฟ้ายังมีเงินที่มาจากงานที่ฟ้ารัก ฟ้าเลี้ยงลมได้สบายเลย”
“โอเค จะได้ไม่ต้องเกรงใจ”
“ระหว่างเรามีเรื่องให้เกรงใจด้วยเหรอ ฟ้าน่ะยินดีช่วยลม
