“โอเค เปิดเทอมเจอกันนะ หวัดดีครับเฮีย”
พอตเตอร์โบกมือลา ก่อนเดินแยกตัวออกไป ทิ้งให้บรรยากาศรอบข้างตกอยู่ในความเงียบที่น่าอึดอัด มอนเน่ยืนกำสายสะพายกระเป๋าแน่น ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าคมเข้ม ของคนที่ยังนั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ด้วยความขุ่นเคือง
“อะไร”
อาเธอร์ถามกลับเสียงห้วน ใบหน้าหล่อเหลายังคงนิ่งสนิทและดุดันเหมือนเดิม เขาไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านหรือรู้สึกผิด กับการกระทำของตัวเองเลยสักนิด ที่เพิ่งปล่อยรังสีอำมหิตใส่เพื่อนใหม่ของเธอ จนอีกฝ่ายต้องรีบเผ่นแน่บไป
“ทำไมเฮียต้องทำหน้าตึงใส่เพื่อนหนูด้วยล่ะคะ เพื่อนหนูกลัวจนทำตัวไม่ถูกหมดแล้ว แบบนี้ใครเขาจะกล้าเข้ามาทำความรู้จักกับหนูอีก” มอนเน่โพล่งออกมาอย่างเหลืออด
“เพื่อนหรืออะไร... แน่ใจเหรอว่าผู้ชายคนนั้น มันเข้าหาเธอเพราะคำว่าเพื่อน” สายตาคมกริบ ตวัดกลับมา จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างไม่ยอมเหมือนกัน
“ทำไมเฮียต้องมองโลกในแง่ร้ายขนา
