สองคนนอนกอดก่ายบนที่นอนอยู่พักใหญ่
ก่อนที่มอนเน่จะพูดขึ้น
“เฮียกลับไปนอนห้องได้แล้วค่ะ เดี๋ยวเฮียแมทธิวตื่นมาไม่เจอ ”
“ได้เฮียแล้วก็ไล่เลยเหรอ ใจร้ายจัง”
มอนเน่เงยหน้ามองเขาแล้วได้แต่ส่ายหัว เสียงเขานี่มันงอแงสุดๆ
“ก็หนูกลัวพี่ชายมาเห็นนี่คะ ไม่ได้จะไล่สักหน่อย” มือเล็กประคองใบหน้าหล่อของคนตัวโตไว้อย่างออดอ้อน แต่ดูเหมือนคำแก้ตัวนั้นจะเข้าทางคนเจ้าเล่ห์เข้าเต็มเป้า
“งั้นก็แสดงว่าเธอยังอยากให้เฮียอยู่ต่อได้สิ”
คนเจ้าเล่ห์กระตุกยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่อ ในขณะที่ท่อนล่างซึ่งยังคงเชื่อมประสานกันอยู่ เริ่มขยายขนาดจนคับแน่นขึ้นมาอีกครั้ง มอนเน่สัมผัสได้ถึงความแข็งขึงที่พองโตอยู่ภายในกายเธอ จนเผลอเม้มริมฝีปากแน่น
“เฮีย... มันแข็งอีกแล้วนะ” เธอประท้วงเสียงแผ่ว
“ก็ท่าล่อแหลมขนาดนี้ ใครมันจะไม่แข็งละ เฮียไม่ใช่หุ่นยนต์นะ ”
เขาแกล้งกระซิบชิดใบหู ก่อนจะถอนกายอ
