หลังจากทานข้าวเสร็จ มอนเน่ก็ลุกไปหยิบกล่องยามาวางลงบนโต๊ะ เธอขยับไปนั่งใกล้ๆ อาเธอร์ที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว
“มาค่ะเฮีย เดี๋ยวหนูทายาให้ นั่งนิ่งๆ นะ”
“ฉันทาเองก็ได้” อาเธอร์บอก แต่พอเห็นสายตามุ่งมั่นของคนตัวเล็กเขาก็ยอมอยู่นิ่งๆ มอนเน่ใช้นิ้วแตะยาแก้ฟกช้ำแล้วค่อยๆ ทาลงที่มุมปากของเขาอย่างเบามือ เธอขยับเข้าไปใกล้จนอาเธอร์ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ จนเขาต้องกระพริบตาถี่อย่างไม่ทราบสาเหตุ กลิ่นตัวเด็กนี่หอมเกินไปแล้ว
“เจ็บไหมคะ” เธอถามเบาๆ ตาจ้องอยู่ที่รอยแผล
“ไม่เจ็บเท่าไหร่” เขาตอบสั้นๆ มองดูหน้ามอนเน่ที่ดูตั้งใจมาก จนเขาเผลอจ้องตาเธออยู่นาน
“เสร็จแล้วค่ะ ตรงแก้มด้วยนะ... เรียบร้อย” มอนเน่ถอยห่างออกมานิดนึง “เฮียห้ามเอามือไปถูนะ เดี๋ยวตัวยาก็ซึมเข้าผิวเองค่ะ”
อาเธอร์พยักหน้าพลางยกมือลูบหน้าตัวเองเบาๆ
“ขอบใจนะ... แล้วคอเธอ ทายาหรือยัง”
“เดี๋ยวหนูทาเองค่ะ เฮียกลับห้องไปพักเถอะ จะได้นอน
