4 สุดยอดไปเลย

อาเธอร์กลับออกมาในชุดใหม่ เสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงยีนส์สีเข้มที่ดูเข้ากับบุคลิกนิ่งๆ ของเขา เขาควงกุญแจรถในมือไปมาพลาง มองเด็กสาวที่ยืนรอหน้าห้องด้วยสายตาเรียบเฉย “จะไปก็รีบมา ซ้อนท้ายไหวใช่ไหม” มอนเน่มองเขาตาใสแป๋ว พร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนพยักหน้างงๆ “ได้ค่ะ หนูไม่ได้เรื่องมากอะไร ” พอลงมาถึงชั้นล่างตรงลานจอดรถ มอนเน่ก็ตาโตทันทีที่เห็นบิ๊กไบค์คันโตสีดำดุดันจอดเด่นอยู่ตรงหน้า “โห…นี่รถเฮียเหรอ ” เธอถามอย่างตื่นเต้น พร้อมเดินเข้าไปดูใกล้ๆ “อืม ทำไม ” เขาถามกลับเสียงห้วน “เท่จัดๆอะเฮีย หนูชอบมาก ”เธอตอบอย่างตื่นเต้น จนคิ้วหนาขมวดเล็กน้อยอย่างแปลกใจ เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆบอบบาง แต่ทว่ากลับชอบบิ๊กไบค์ แปลกดีแท้ “ไปได้แล้ว ไหนบอกหิวข้าวไง อาเธอร์ยื่นหมวกกันน็อกให้เธอสวม ก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์เสียงกระหึ่มจนพื้นสะเทือน บรึ๊นนน! มอนเน่ก้าวขึ้นรถคันโตอย่างทุลักทุเล ด้วยที่ว่าเธอตัวเล็กนิดเดียว และรถเขาคันใหญ่มาก มือเล็กเอื้อมจับไหล่เขาเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ทว่ากว่าจะนั่งได้ถนัดก็ใช้เวลาพอสมควร “เรียบร้อยค่ะ หนูนั่งได้แล้ว ”เธอบอกเสียงใส “เกาะแน่นๆละ” พูดจบเขาก็บิดคันเร่งออกตัวไปอย่างรวดเร็ว อาเธอร์จงใจซิ่งฝ่าการจราจรยามเช้าไปตามถนนเส้นหลัก ลมแรงปะทะหน้าจนหูอื้อไปหมด เขาแอบชำเลืองมองกระจกหลัง กะจะเห็นยัยเด็กนี่หน้าซีดหรือร้องโวยวายด้วยความกลัว แต่ผิดคาด... มอนเน่กลับหัวเราะร่าพลางกระชับมือ ที่จับไหล่เขาแน่นขึ้น เธอตะโกนแข่งกับเสียงลมออกมาอย่างตื่นเต้น “โห! สุดยอดไปเลยเฮีย! เร็วอีก! มันส์มากกกก!” อาเธอร์มองผ่านกระจกหลัง เห็นยัยมอนเน่หัวเราะร่า ไม่ได้มีท่าทีกลัวความเร็วเลยสักนิด เขาเลยนึกสนุกบิดคันเร่งส่งไปอีก จนเครื่องยนต์คำรามก้องถนน บรึ้นนน!!!!! พอถึงร้านเขาก็หักรถเลี้ยวเข้าจอดหน้าร้านข้าวมันไก่เจ้าประจำ เป็นร้านริมทางไม่ได้หวือหวาอะไร “ร้านนี้เหรอเฮีย” ยัยเด็กแก้มกลมถามไปพลางมองดูรอบๆร้าน "อืม ร้านนี้แหละ ทำไม หรือร้านแบบนี้กินไม่ได้ " เขาพูดพลางถอดหมวกกันน็อกวางบนโต๊ะ แล้วเสยผมลวกๆ “เจ้!!ข้าวมันไก่สองจาน” “ได้จ้า!!” พร้อมเดินไปเสิร์ฟน้ำไม่สนใจฟังคำตอบ แดดตอนสายเริ่มแรง จนไอร้อนจากถนนตีขึ้นมาหน้า แต่อาเธอร์ก็ต้องแปลกใจ ที่เห็นมอนเน่เดินไปหย่อนก้นลงบนเก้าอี้อย่างไว แถมยังหยิบทิชชู่มาเช็ดช้อนส่งให้เขาหน้าตาเฉย พอข้าวมันไก่เนื้อน่องฉ่ำๆ มาวางตรงหน้า เธอก็ไม่รอช้า ตักเข้าปากคำโตจนแก้มตุ่ย "เฮ้ย... ค่อยๆ กิน เดี๋ยวสำลักตายพอดี" เขาเอ่ยทักเสียงเรียบ แต่สายตากลับจ้องมองดูอาการของคนตรงหน้า มอนเน่เคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนทำตาโตใส่เขา เธอไม่ได้บ่นเรื่องอากาศร้อน หรือร้านกับข้าวข้างทางเลยสักนิด ก่อนจะชูนิ้วโป้งให้แบบสุดแขนพร้อมรอยยิ้มจนตาหยี “หูยยย... เฮีย! น้ำจิ้มโคตรเด็ด! หนูว่าที่บ้านหนูอร่อยแล้วนะ เจอร้านนี้คืออร่อยจัด” อาเธอร์มองดูเด็กสาวผิวขาวจัด ที่ตอนนี้หน้าเริ่มขึ้นสีระเรื่อเพราะแดดร้อน แต่เธอกลับดูมีความสุขกับของกินตรงหน้าเอามากๆ “เฮียรีบป่าว หนูขอเบิ้ลนะ ” ไม่รอให้เขาตอบ เธอก็ยกมือเรียกเจ้าของร้านทันที “เจ้คะ ข้าวมันไก่แบบเดิมจานนึงค่ะ ” อาเธอส่ายหัว ตัวแค่นี้แต่กินจุชะมัด แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร น้องเพื่อนก็คือน้องเพื่อน ยังไงเธอก็ยังเด็ก ครืด~ครืด~ เสียงมือถือของอาเธอร์ดังขึ้น เขาปล่อยให้เธอนั่งกินข้าวคนเดียวไป ส่วนเขาเดินออกไปคุยโทรศัพท์ที่รถ พร้อมกับสูบบุหรี่ไปด้วย “อืม ” {น้องกูเป็นไงบ้าง ดื้อกับมึงรึเปล่า} “ไม่รู้ พึ่งคุยกันไม่กี่คำ ” {เออ มอนเน่แสบเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน ยังไงฝากมึงช่วยเป็นหูเป็นตาด้วยนะ } “อืม ไม่ต้องห่วง ” {เออ มีอีกเรื่อง ห้ามพวกนั้นยุ่งกับมอนเน่นะ มึงช่วยกันท่าไว้หน่อยละกัน ห้ามให้มอนเน่ไปไหนมาไหนกับไอ้พวกนั้นเด็ดขาด งานที่บริษัทยุ่งมาก กูไม่ค่อยมีเวลา ยังไงฝากมึงดูแลด้วย } “อืม เดี๋ยวดูให้ ” เขารับปากเพื่อนก่อนกดตัดสาย ทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้ปลายเท้าขยี้ ⚙️แนะนำตัวละคร⚙️ 📌มอนเน่ หรือ มนชนก เด็กสาวจาก พระนครศรีอยุธยา ที่เติบโตมาในครอบครัวเจ้าของธุรกิจโรงงานหลอมโลหะ สูง 165 เซนติเมตร รูปร่างสมส่วน ผิวขาวเนียน ใบหน้าจิ้มลิ้มดูอ่อนหวานจนใครเห็นก็มักเข้าใจผิดว่าเป็นคนบอบบาง แต่ความจริงแล้ว มอนเน่ไม่ใช่คนแบบนั้นเลย เธอหนะมันสายลุย เธอมีพี่ชายหนึ่งคนชื่อแมทธิว ซึ่งเป็นตัวหลักในการรับช่วงต่อธุรกิจ และตอนนี้ก็เรียนจบ และขึ้นแท่นท่านรองประธานเรียบร้อย และเธอเองก็เช่นกัน อยากเดินตามรอยพี่ชาย เลยตัดสินใจเรียน วิศวกรรมโลหการ เพราะอยากเก่งและเข้าใจงานที่จะบริหารจริงๆ “เท่าไหร่ครับเจ้ ”ร่างสูงเดินกลับมา แล้วถามราคาอาหาร “150บาทจ๊ะ ” “นี่ค่ะ150 ” เธอควักตังค์จ่ายตัดหน้าเขา ก่อนหันมายักคิ้วกวนๆ “หนูเลี้ยงเฮียเอง แทนคำขอบคุณ ที่เฮียอุตส่าห์พาหนูมากินข้าว ” คนตัวโตเก็บกระเป๋าเงินกลับทันที หลังจากนั้นเขาก็พาเธอกลับมาที่อู่ เพราะยังมีงานที่ต้องทำ บรึ้นนน!!! อาเธอร์จอดบิ๊กไบค์ลงกลางอู่ ท่ามกลางสายตาเบิกกว้างของสามหนุ่มรุ่นน้อง ตัวตึงประจำร้าน พอเห็นสาวสวยที่ซ้อนท้ายลงมาจากรถ ทั้งสามคนถึงกับถือเครื่องมือค้าง พลางส่งเสียงแซวกันยกใหญ่ “โอ้โหเฮีย! พาสาวที่ไหนมาเนี่ย สวยจัดเลยว่ะ” “นั่นดิเฮีย สวยจริงยังกับนางฟ้าเลย” ทั้งคิริว แทนคุณ และแทนไท รุมแซวจน มอนเน่ เริ่มประหม่า เธอรีบขยับไปแอบด้านหลังแผ่นหลังกว้างของอาเธอร์ทันที “นี่มอนเน่ น้องสาวไอ้แมทธิว พวกนายห้ามยุ่ง ห้ามคิดไม่ดี ใครฝ่าฝืนอย่าหาว่าฉันไม่เตือน” อาเธอร์แนะนำเธอให้รุ่นน้องรู้จัก พร้อมเอ่ยเสียงเข้มเป็นการกันท่า “โอ้โห... ไอ้เฮียแมทธิวมีน้องสาวสวยเบอร์นี้เชียว! สวัสดีครับ เฮียชื่อคิริว น่ารักใจดี ลองจับดูได้ไม่กัดครับ” คิริวรีบชิงแนะนำตัวก่อนใครเพื่อน มอนเน่ค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากหลังอาเธอร์แล้วขยับยิ้มบางๆ ส่งให้ “สวัสดีค่ะ มอนเน่นะคะ” “ส่วนเฮียชื่อแทนไทนะครับ นิสัยดี พูดเพราะ ไว้ใจได้ที่สุดในย่านนี้แล้ว” แทนไทแนะนำตัวพร้อมโปรยยิ้มหล่อส่งให้ “สวัสดีค่ะเฮียแทนไท มอนเน่นะคะ” “เฮียชื่อแทนคุณนะครับ หล่อสุดในกลุ่มแล้วคนนี้...” ผลัวะ!! “โอ๊ย! เชี้ยไรวะเนี่ยไอ้คิริว!” แทนคุณร้องลั่นพลางกุมหัว หลังจากโดนคิริวเบิ้ดกะโหลกเข้าให้ข้อหาขี้เก๊กเกินเหตุ “หล่อสุดในกลุ่มบ้านมึงดิ กูหล่อกว่าตั้งเยอะ ” แล้วทั้งคู่ก็ทะเลาะกันไปมาไม่มีใครยอมใคร “ไปจัดข้าวของได้แล้วไป เย็นค่อยลงมากินข้าวที่นี่ ” “ได้ค่ะเฮีย ว่าแต่…หนูต้องเดินไปเหรอ ” “ก็ต้องเดินไปสิ มันไม่ได้ไกลขนาดนั้น ” มอนเน่หน้ามุ่ย แต่ก็ยอมเดินดุ่มๆไปยังคอนโดตามเขาบอก