ร่างกำยำอุ้มคนตัวเล็กออกจากห้องน้ำมาอย่างทะนุถนอม ก่อนจะวางเธอลงบนโซฟาอย่างเบามือ
“นั่งตรงนี้ก่อน เฮียจะเปลี่ยนผ้าปูเตียง”
คนตัวเล็กมองตามแผ่นหลังกว้าง ที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดการที่นอน แล้วได้แต่เม้มปากเบาๆ ความรู้สึกสับสนปนเปกันไปหมด ‘เรื่องระหว่างเธอกับเขาทำไมมันเหมือนฝันจังนะ เขาทำไปเพราะเมารึเปล่า หรือเพราะอารมณ์พาไป ’แต่เธอก็ดันเต็มใจไปกับเขาซะทุกอย่าง แพ้ความกร้าวใจของเขาแท้ๆ เลยมอนเน่
‘อ๊อย มอนเน่เอ้ย’
“เสร็จแล้ว”
เธอมองดูเขาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนจนเสร็จเรียบร้อย ก่อนที่เขาจะเดินกลับมาหาเธอที่โซฟา อาเธอร์ไม่ปล่อยให้เธอได้ประมวลผลนาน เขาช้อนคนตัวเล็กขึ้นแนบอกอีกครั้ง มอนเน่เผลอใช้มือคล้องคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณ ก่อนจะถูกพาไปที่เตียง แล้ววางลงอย่างเบามือ
“ขอบคุณค่ะ”
พรึบ…
พอตัวถึงเตียงเธอก็รีบขอบคุณเขา พร้อมมุดตัวลงใต้ผ้าห่มผืนหนา คลุมขึ้นมาจนมิดหัว ในใจคิดว่าหน้าที่ของเขาคงจบลงแค่
