แกร๊ก!
มอนเน่รีบเปิดประตูออกด้วยใจระส่ำ และก็เป็นอย่างที่หวัง เมื่อร่างสูงใหญ่ที่เธอเฝ้ารอ ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องพอดี
“เฮีย! เฮียกลับมาแล้วเหรอคะ!” เสียงหวานร้องทักอย่างดีใจ จนลืมความง่วงไปซะสนิท เธอถลันตัวเข้าไปหาแล้วเอื้อมมือไปเกาะแขนแกร่งของเขาเอาไว้แน่น แต่อาเธอร์กลับเซเล็กน้อยจนเธอต้องรีบประคอง
“หือ... เฮียเมาเหรอคะ” มอนเน่ช้อนตาขึ้นมอง พลางสูดจมูกฟุดฟิดเมื่อได้กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ โชยออกมาจากตัวเขา ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยบัดนี้แดงก่ำไปถึงใบหู ตาคมดูล่องลอยและฉ่ำวาวกว่าปกติ
“อืม... นิดหน่อย” อาเธอร์ตอบเสียงพร่า พลางสะบัดศีรษะเบาๆ คล้ายพยายามเรียกสติ แต่ก็ยอมปล่อยให้ยัยตัวแสบเกาะแขนลากเขาเข้าไปในห้องแต่โดยดี
“โห หน้าแดงก่ำเลย ไหนบอกไปบ้านไงคะ ทำไมสภาพเป็นงี้ล่ะ” เธอพึมพำบ่นอุบอิบแต่รอยยิ้มกลับกว้างจนปิดไม่มิด
“มาค่ะ... วันนี้หนูมีเซอร์ไพรส์ด้วยนะ!”
มอนเน่กึ่งลากกึ่งจูงคนตัวโต
