มอนเน่ขยับเข้าไปใกล้จนชิดเบาะบิ๊กไบค์ มือเล็กกดสำลีชุบน้ำเกลือลงบนมุมปากเขาเบาๆ
“ถ้าเจ็บก็บอกหนูนะ”
เธอพึมพำบอกพลางโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน มอนเน่ตั้งใจทำแผลมากจนคิ้วขมวด ดวงตาจดจ้องอยู่แค่ที่รอยแตก พลันกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอลอยมาแตะจมูก ทำให้อาเธอร์ที่กำลังหงุดหงิดเริ่มนิ่งไป
“แสบนิดนึงนะคะ”
ระยะที่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ตาคมเผลอไล่สำรวจใบหน้าจิ้มลิ้ม ที่อยู่ห่างกันแค่คืบ ทั้งแพขนตาที่งอนงาม และริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันอย่างไม่ตั้งใจ เขาเผลอมองเธออยู่อย่างนั้นเนิ่นนานอย่างลืมตัว
“เฮีย...”
“...”
“เฮียคะ!” มอนเน่เรียกซ้ำพลางโบกมือผ่านหน้าเขา
“มองหน้าหนูทำไม หน้าหนูมีอะไรติดเหรอ”
คำถามของคนตัวเล็ก ทำเอาอาเธอร์กระพริบตาถี่ พร้อมพูดแก้ต่างที่ตัวเองเผลอมองหน้าเธออยู่นาน
“ก็มองว่าทำไมเธอทำช้านักไง มัวแต่เล็งอยู่นั่นแหละ”
“เอ้า!หนูอุตส่าห์ช่วยทำแ
