ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
“คุณหนูคะ คุณหญิงให้มาตามไปทานข้าวค่ะ”
เสียงแม่บ้านเคาะประตูเรียกในช่วงเที่ยงพอดี
“ค่ะป้าภา หนูไปเดี๋ยวนี้ ”
มอนเน่หันมาบอกคนตัวโตในหน้าจอที่ยังค้างสายกันอยู่
“เฮีย หนูลงไปกินข้าวก่อนนะ เที่ยงแล้ว เฮียก็พักได้แล้วค่ะ”
{โอเคครับ บ๊ายบายนะ เย็นๆเดี๋ยวเฮียโทรหา}
“บ๊ายบายค่ะ เย็นนี้ต้องโทรมานะ”เธอบอกเขาเชิงบังคับ
{ครับผม}
ถึงจะนึกเสียดายที่ต้องวางสาย แต่หน้าที่ลูกที่ดีก็ต้องมาก่อน หลังจากทานข้าวเสร็จ มอนเน่ก็นั่งเล่นคุยเล่นกับคุณหญิงดารินผู้เป็นแม่ต่อจนเวลาล่วงเลยไปจนเย็นย่ำ
แต่แล้วหัวใจที่เคยสงบก็เริ่มอยู่ไม่สุข มอนเน่นั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงมืดสนิทด้วยความกังวล เข็มนาฬิกาเคลื่อนผ่านเลขหก... เลขเจ็ด... จนกระทั่งถึงเวลาสองทุ่มเป๊ะ!
“ไหนบอกจะโทรหาไง คนบ้า!” เธอพึมพำกับตัวเองอย่างงอนๆ ก่อนจะตัดสินใจเป็นฝ่ายกดโทรออกเอง
ครืด~ครืด~
แต่รอสายจนระบบตัดไปก็
