มอนเน่นิ่งไป รอฟังเหมือนกันว่าเขาจะพูดอะไร
“เฮียไม่ได้ตั้งใจ และก็ขอโทษด้วย แล้วก็สัญญาว่าจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก”
มอนเน่เม้มปากพร้อมพยักหน้าเบาๆรับรู้
“และก็... อย่าให้ใครรู้”
“ค่ะ หนูจะไม่บอกใคร”
มอนเน่รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ แต่ทำไมคำว่าอย่าให้ใครรู้ของเขา มันถึงทำให้เธอหน่วงในใจแบบนี้กันนะ
“หนูอิ่มแล้วค่ะ เราไปเรียนกันเถอะ”และเธอก็กินอะไรไม่ลงแล้วเหมือนกัน
“ทำไมยังใส่กระโปรงแบบนี้อยู่ หรือว่าอยากโดนทำโทษอีก” เขามองไปที่กระโปรงตัวสั้นของเธอ
“เปล่าหรอกค่ะ แต่หนูยังไม่ได้ซื้อกระโปรงพลีท เฮียช่วยแวะร้านขายชุดนักศึกษาให้หนูหน่อยนะคะ”
“อืม” เขารับคำ ก่อนเดินเอาจานชามไปเก็บ และกลับออกมาทำแผลให้เธอก่อนไปมหาวิทยาลัย
“ยังเจ็บอยู่รึเปล่า” เขาถามพร้อมกับแกะผ้าพันแผลเธอออก
“เจ็บนิดหน่อยค่ะ”
เธอตอบเสียงเบา แอบมองแค่ปากเขาเท่านั้น ไม่กล้ามองสูงไปถึงจมูกและตาแล้ว และวันนี้ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะ
