“รับไปสิครับ เดี๋ยวพอน้ำแข็งละลายแล้วจะไม่อร่อย” รัชตะคะยั้นคะยอพร้อมรอยยิ้ม
มอนเน่จำใจรับแก้วน้ำนั้นมาถือไว้เพราะความเกรงใจรุ่นพี่
“ขอบคุณพี่รัชตะนะคะ มอนเน่เกรงใจจัง...”
ปึง!
ยังไม่ทันที่มอนเน่จะได้ยกหลอดขึ้นดูด ธนบัตรปึกหนาก็ถูกวางลงบนโต๊ะรับบริจาคอย่างแรง จนคนตัวเล็กสะดุ้ง
“มาบริจาค” เสียงดุเข้มพร้อมใบหน้าที่ตึงจัดของอาเธอร์ ทำเอาบรรยากาศรอบข้างกร่อยลงถนัดตา
“ข...ขอบคุณค่ะเฮีย ทำไมเฮียบริจาคเยอะจัง” มอนเน่ถามเสียงแผ่ว พยายามทำใจดีสู้เสือ ดูก็รู้ว่าหน้าตึงขนาดนี้คงไม่พอใจเธอแน่ๆ
อาเธอร์ไม่ตอบเธอ แต่กลับปรายตาคมกริบไปมองรัชตะที่ยืนอยู่ข้างๆ
“แล้วนาย... มีอะไรกับน้องสาวฉันหรือเปล่า เห็นยืนคุยกันอยู่นานสองนาน”
“เอ่อ... ไม่มีครับเฮีย พอดีผมไม่รู้ว่าน้องมอนเน่เป็นน้องสาวเฮียด้วย” รัชตะรีบแก้ตัว น้ำเสียงตะกุกตะกักเมื่อเจอสายตาพิฆาตของรุ่นพี่วิศวะปี 4ขาโหด
“รู้แล้วก็เลิกยุ่งซะ”
“เ
