บทที่ 33
1 เดือนต่อมา
หลังจากที่ฉันพักรักษาตัวอยู่ที่ห้องเป็นระยะเวลาหนึ่งเดือนเต็ม วันนี้ก็พร้อมที่จะกลับมาทำงานไม่ใช่สิต้องเรียกว่ามาทำเรื่องลาออกมากกว่าพอรู้มาบ้างว่าใครคือคนที่เป็นหัวหน้าคนใหม่ คงจะทำใจร่วมงานด้วยไม่ได้จริงๆ และเวลาที่ฉันอยู่คอนโดพวกเขาจะพัฒนาความสัมพันธ์ไปไกลถึงไหนแล้ว ความคิดมากมายตีกันอยู่ในหัวทว่าวินาทีถัดมาเสียงลิฟต์ขนส่งแจ้งเตือนขึ้น เมื่อถึงชั้นที่ต้องการแล้วฉันก้าวเท้าออกมาด้วยความมั่นใจเต็มร้อย
ร่างเล็กแต่อวบอิ่มของนาเนียก้าวผ่านโถงทางเดินและตรงไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง ท่ามกลางความสนใจของสายตาทุกคู่ที่จ้องมองมา เกิดเป็นเสียงกระซิบกระซาบตามกลุ่มของพนักงาน
“นาเนียเป็นยังไงบ้าง หายดีแล้วเหรอ” เป็นต้นหอมที่เอ่ยวาจาถามเห็นนาเนียหายหน้าหายตาไปนาน แถมคนในบริษัทก็ลือกันว่าเธอป่วยจนต้องลางานเป็นเดือน
“อืม ดีขึ้นแล้วแหละ”
“แล้วอะไรอยู่ในมือเหรอ”
“ใบลาออกน่ะ จริงๆ
