บทที่ 11
ต่อจากตอนที่แล้ว
นิชาดาเคลื่อนตัวเองออกจากใต้โต๊ะเธอทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้ของตัวเอง ใบหน้าสวยบูดบึ้งพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ หลังจากเอ่ยเรียกชื่อของเธอชายหนุ่มก็กลับไปสร้างความงุนงงให้กับหัวหน้าอย่างไอรดา ไม่เคยมีสักครั้งเลยที่ลูกชายท่านประธานจะลงมาชั้นนี้และเอ่ยปากเรียกชื่อใครขึ้นไปพบที่ห้องทำงานของตัวเอง สองตาคู่นั้นของเธอจับจ้องไปยังโต๊ะของนาเนีย
“ทำไมคุณรามถึงเรียกพบเธอกัน ฉันทำงานอยู่ที่นี่ตั้งหลายปีไม่เคยมีเลยสักครั้ง”
“ก็เพราะหัวหน้าไม่ใช่คนสำคัญไงคะ” ตัวเล็กลุกจากที่นั่งเดินเข้าไปใกล้หัวหน้ามากยิ่งขึ้น เธอต้องขึ้นไปพบเขาตามคำเรียก ไม่วายเอื้อนเอ่ยวาจากับไอรดาก่อนดวงหน้าของหัวหน้าแสดงความไม่พอใจอย่างมากที่นาเนียพูดแบบนั้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกเสียจากยืนกำมือเข้าหากันแน่น
ไม่ทันไรหญิงสาวก็หันหลังกลับมายังที่นั่งของตัวเอง เธอลืมไปว่าพึ่งเข้ามาทำงานที่นี่ยังไม่รู้จักห้องทำงา
