บทที่ 13
ต่อจากตอนที่แล้ว
ใบหน้าสวยระบายยิ้มก่อนจะเขยิบตัวขึ้นไปนอนเตียง ริมฝีปากได้รูปขยับบอกคนตัวสูงที่นั่งคุกเข่าพลางมือบอบบางตบที่ว่างด้านข้างเรือนร่างนาฬิกาทรายบอกให้เขารับรู้ พระรามฉีกยิ้มกว้างเวลาถัดมาเขายันกายลุกจากท่านั่งแล้วก้าวขาขึ้นบนเตียง แววตาทอประกายคู่สวยจับจ้องมายังเขาอย่างไม่เคลื่อนสายตาไปไหน
“ขึ้นมานอนสิ”
“เนียครับ แค่นอนกอดจริงๆ เหรอ”
“ก็นายเป็นพูดเองว่าอยากนอนกอด ก็แค่นั้น”
“ครับ แค่นอนกอด”
“นอนลงสิ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปทำงาน”
คนตัวเล็กโน้มตัวลงนอนก่อนแล้ว มือบางดึงผ้าห่มผืนโตขึ้นมาเป็นจังหวะเดียวกันกับพระรามทิ้งตัวลงนอนศีรษะถึงหมอน ร่างเล็กแต่อวบอิ่มพลิกกายหันไปอีกด้านทำให้พระรามเขยิบเข้ามาแนบชิดแผ่นหลังเนียน ท่อนแขนแกร่งโอบกอดเอวคอดกระชับเรือนร่างของเธอแนบชิดสนิทสัมผัสลมหายใจร้อนเป่ารดต้นคอ จากนั้นมือหนาเลื่อนเข้าไปใต้เสื้อตัวบางออกแรงบีบขยำเต้าอวบอย่างเบามื
