บทที่ 27
คอนโดพระราม
ฝีเท้าคู่ใหญ่ก้าวมาหยุดตรงด้านหลังของคนตัวเล็กมือแกร่งโอบกอดเอวบาง ราวกับว่ากลัวเธอจะหายไปไหนนาเนียกำลังวุ่นอยู่กับการจัดกระเป๋าเพราะเธอได้รับปากกับแม่เอาไว้ว่าวันนี้จะไปนอนเฝ้าที่โรงพยาบาล เมื่อพระรามรู้เรื่องเข้าก็มีอาการอย่างที่เห็นแค่รู้ว่าวันนี้จะไม่ได้นอนกอดแฟนสาวหน้าอกด้านซ้ายก็เจ็บอย่างบอกไม่ถูก
“อยากให้แม่เธอหายเร็วๆ เราจะได้นอนกอดกัน”
“ไม่นอนกอดกันสักคืนก็ดี นายจะได้ไม่เบื่อฉัน”
“ไม่เบื่อหรอกครับ ไม่มีวันเบื่อ”
ฟอด จมูกโด่งฝังลงบนแก้มเนียนสูดดมกลิ่นกายหอมฟอดใหญ่ก่อนที่ทั้งคืนเขาจะไม่ได้เจอเธอ อยากจะเก็บเกี่ยวเวลาแบบนี้ไว้ให้นานที่สุด
ผมเข้าใจที่เธอต้องไปนอนเฝ้าแม่ที่โรงพยาบาลแต่ก็อดคิดถึงเธอไม่ได้ คืนนี้ผมจะไม่ได้นอนกอดเธอแล้วเหรอแต่ก็แอบๆ รู้มาบ้างเรื่องที่น้องสาวผมเจอมาพับแพรส่งข้อความมาบอกว่าเห็นเธอนั่งอยู่ที่คาเฟ่กับผู้ชายคนนั้น นาเนียไม่พูดผมก็ไม่
