“เอ่อ...จวิ้นอ๋องเพคะ...ข้าอยากไปไหว้พระที่อารามหย่งเล่อ” นางพูดออกมาเสียงพร่า จนทำให้คนที่ลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าอยากถอดมันทิ้งแล้วไปกอดรัดนางอีกรอบ ให้รู้แล้วรู้รอดไป
ยั่วนัก!
เขารู้ว่านางไม่ได้ตั้งใจ แต่มันทำให้เขารู้สึกแบบนั้นจริง ๆ
“ก็ได้ ข้าจะให้ทหารไปคอยดูแลด้วย เจ้าเอาสาวใช้ไปดูแลหลายคนหน่อย” เขาไม่วางใจกลัวนางจะเป็นอันตราย
เว่ยเหยาพ่นเป่าปากอย่างโล่งอก นางเกือบไปแล้ว เกือบโดนกินแล้ว นางควรไปไหว้พระเพื่อความสงบใจ วันนี้เกือบโดนหมอจำเป็นฝังเข็มใหญ่ ‘ตรงส่วนนั้น’ น่าหวั่นเกรงยิ่ง สงสัยต้องสวดมนต์ระงับกิเลสสักหนึ่งชั่วยามถึงจะพอ
เป่ยเป่ยเข้ามาดูแลนายหญิง เห็นใบหน้าแดงก่ำก็พอจะเดาได้ว่าเกิดอันใดขึ้น แต่นางก็ได้แต่ยิ้มไม่พูดสิ่งใด อย่างน้อยตอนนี้จวิ้นอ๋องก็ดีกับนายตนมากขึ้น
“เจ้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่อันใดเป่ยเป่ย” คำพูดของนางตนทำเอาคนที่มีความสุขตะลึงงัน จนหวีที่สางผมร่วงจากมือ
เกร๊ก
