“เว่ยเหยา เจ้าเป็นแม่คนแล้วนะ ข้าอยากให้เจ้ารู้ว่าข้าไม่เคยรักใครนอกจากเจ้า เมื่อก่อนเป็นข้าที่ผิดต่อเจ้า ทำเจ้าเจ็บไว้มาก ให้อภัยคนโง่เขลาเช่นข้าสักครั้งได้หรือไม่” แววตาอ่อนแสงมองใบหน้าภรรยาเปี่ยมด้วยความรัก เขาสำนึกผิดแล้ว ต่อให้ต้องคุกเข่าจนขาเดินไม่ได้เขาก็ยินยอมหากนางจะให้อภัยเขา
“เจ้าคิดว่าทำแค่นี้ข้าจะยกโทษให้เจ้าหรือ” เสียงแง่งอนเปล่งออกมา แต่ทว่าก็ไม่แข็งกร้าวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
“ไม่ต้องยกโทษให้ข้าก็ได้ ให้ข้าได้ชดใช้คืนให้เจ้าได้บ้างหรือไม่ ให้ข้าได้ดูแลเจ้า ดูแลลูกของเราให้เติบโตขึ้นมาอย่างดี เจ้าคือสตรีคนเดียวที่ข้าคิดจะรักและไม่คิดมีใครนอกจากเจ้าเพียงผู้เดียวเท่านั้น”
“สัญญาแค่ลมปาก!”
“ลมปากหรือไม่ให้เจ้าเป็นคนตัดสินหลังจากนี้เถิด กลับไปอยู่บ้านเรานะ กลับไปอยู่ด้วยกัน ต่อไปข้าจะนอนกับเจ้าทุกคืน ไม่แยกเรือนของเจ้าเรือนของข้า มีแต่เรือนของเรา ข้าคิดแล้วว่าจะจัดงานแต่งกั
