จวิ้นอ๋องนั่งอยู่ในคุกใต้ดินของตำหนักบูรพา ที่ไม่รู้ว่าเสด็จพ่อสร้างไว้ตั้งแต่เมื่อใด ในใจของเขากังวลเพียงเว่ยเหยาจะปลอดภัยหรือไม่เท่านั้น จากที่ภาวนาให้เสด็จพ่อกลับใจ กลับยิ่งเป็นแรงกระตุ้นให้ทำการอุกอาจขึ้น กระทั่งเสด็จแม่ก็ยังถูกขังด้วยเช่นกัน
ตอนนี้เขารับรู้ได้แล้วว่า เสด็จแม่เองก็มีแผนของตัวเองอยู่ในใจเช่นเดียวกัน หาไม่คงไม่โดนเสด็จพ่อจับมาคุมขังไว้เช่นนี้
“เจ้าว่าพ่อเจ้าจะก่อกบฏสำเร็จหรือไม่” ซูหนิงถามบุตรชายอยู่คุกฝั่งตรงข้าม พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยม ภายในใจมีหมื่นแสนล้านคำอยากจะเอ่ย แต่พูดไม่ได้
“เสด็จแม่รู้ว่าเสด็จพ่อจะกบฏหรือพ่ะย่ะค่ะ?” จวิ้นอ๋องถามเหมือนตัวเองไม่รู้สิ่งใดเลย หรือเสด็จแม่ก็ร่วมคิดวางแผนด้วยเช่นเดียวกัน เขาสับสนและถามออกไปด้วยความโง่เขลา
“หึ...เจ้าคิดว่าแม่โง่รึ ต่อให้พ่อเจ้าไม่บอกก็มีคนอื่นบอกข้าอยู่ดี ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
เสียงหัวเราะราวกับคนเสียสติดของเสด็จแม่ ทำเ
