“ได้ซิคะ รอแป๊บนึงนะ”
พูดจบ เธอก็เดินไปยังเคาน์เตอร์บาร์ ก่อนจะยื่นรายการที่ลูกค้าสั่ง ส่งให้กับลูกจ้าง
ผกามาศเป็นคนอัธยาศัยดี พูดจาฉะฉานตามสไตล์แม่ค้า เธอฉีกยิ้มให้กับทุกคน ที่เดินผ่านประตูร้านเข้ามา ไม่เว้นแต่ ผู้รับเหมาสุดถ่อยคนนั้น
“อ้าว...นายเชน! กินอะไรก่อนไหม พี่เลี้ยงเอง จะได้ทำงานยาว ๆ ไปเลย”
เธอเอ่ยปากชวน เพราะพึงพอใจกับผลงานของเขา
ไม่ว่าจะเป็นมุมประตู หลังคาโปร่งแสง หรือแม้แต่กำแพงแนววินเทจ ผู้รับเหมาคนนี้ก็รังสรรค์ให้ ได้ตามที่ใจผู้ว่าจ้างต้องการ
“งั้น...ผมขอแบบที่ คุณผู้หญิงคนนั้นสั่ง ก็แล้วกัน”
พูดพลาง ชี้นิ้วไปทางนนนี่
“อ๋อ...ได้ซิ เอสเพรสโซ่แมนดารินกับเค้กน้ำผึ้ง เหมือนน้องนนนี่ใช่ไหม?”
“ชะ...ช...ใช่! อื้อ....ชื่อนนนี่เหรอ”
พูดเสียงแผ่วเบา แต่สายตากลับจ้องมองคุณหนูนั่น เหมือนอยากจะกลืนกินเสียให้ได้
“เดี๋ยวเสร็จแล้ว พี่เดินไปเสิร์ฟให้นะจ๊ะ”
ร่างใหญ่เดินถือเครื่อง
