47
ฉึก!
"คุณหนู!!!" ป้านิดตกใจเมื่อเห็นเลือดฉันไหลอาบบนเปลือกผิวส้มโอ
"ไม่เป็นไรติดพลาสเตอร์ก็หาย" ฉันมองเลือดที่นิ้วด้วยความชินชาแล้วเดินไปล้าง ฉันผูกพันกับเลือดมากเลยนะเพราะคนซุ่มซ่ามอย่างฉันมันเจ็บตัวบ่อย
ป้านิดทำแผลติดพลาสเตอร์ให้เสร็จฉันก็กลับมาปอกส้มโอต่อ ยังไงก็ต้องทำให้ได้
เดลต้า
18.00น.
ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว ตอนนี้กำลังนั่งรอร่างบางที่หายจ๋อมไปตั้งแต่เที่ยง ไม่รู้ไปไหน แต่ที่แน่ๆ ไม่ออกไปข้างนอกแน่นอนเพราะผมกำชับการ์ดให้รายงานความเรียบร้อยแล้วทุกชั่วโมง
"ส้มโอมาเสิร์ฟแล้วจร้า" เสียงมาก่อนตัว ร่างบางเล็กกึ่งวิ่งกึ่งเดินถือจานส้มโอ...นั่นเรียกว่าส้มโอรึเปล่า? เข้ามาในห้อง หน้าตายิ้มแย้ม อย่าบอกนะว่านั่นฝีมือเธอ
"เชอปลอกส้มโอให้เดล นั่งทำตั้งหลายชั่วโมงเลยนะ"ชัดเจน ที่หายไปก็คงง่วนอยู่กับส้มโอสินะ แล้วนี่คือผลงานการปอกส้มโอหลายชั่วโมงใช่มั้ย คำว่ากลีบไม่มีเลย แบบนี้เอาไปท
