ขุนราม [มาเฟียร้ายรัก] บทที่ 68
"จอดรถนะ! คุณจะพาฉันไปไหน"
"พาขับรถท่องราตรีไปเรื่อยๆ"
"คุณอยากท่องราตรีก็ไปท่องคนเดียวสิฉันมีงานต้องทำ"
"ก็บอกแล้วไงว่าคุณไม่ใช่พนักงานของที่นั่นอีกแล้ว"
"ถ้าฉันไม่ทำงานแล้วจะหาเงินที่ไหนมาเลี้ยงตัวเอง"
"ผมคงไม่ปล่อยให้สะใภ้ของณโยดมต้องทำงานหรอกมั้ง"
"คุณพูดอะไร" เขาจะมาไม้ไหนอีก อย่าคิดว่าเธอจะยอมเชื่อผู้ชายคนนี้ง่ายๆ เหมือนสมัยก่อน
"คุณลืมเหตุการณ์ก่อนหน้าแล้วเหรอ" ชายหนุ่มชะลอความเร็วแต่ก็ไม่ได้จอดรถ เพราะถ้าจอดเธอคงเปิดประตูลงจากรถแน่
"เหตุการณ์ก่อนหน้าหมายความว่ายังไง?"
"ก็คุณเองไม่ใช่หรอบอกว่าผมเป็นอะไรต่อหน้าเพื่อน"
"นั่นฉันแค่เล่นละครตบตา"
"แต่ผมไม่ได้เล่น"
"คุณอย่ามาขี้ตู่นะ คุณเองต่างหากที่ส่งสัญญาณบอกให้ฉันเล่นตาม"
"รู้ใจกันขนาดนั้นเชียวแค่มองตาก็รู้ว่าผมคิดอะไรอยู่"
ถ้าขืนพูดต่อเธอคงติดกับเขาแน่ แค่นี้ก็หาทางออกไม่ได้แล้ว รินรดาเล
