ขุนราม [มาเฟียร้ายรัก] บทที่ 74
"ให้ฉันช่วยตบไหมคะ" เกือบจะหลุดขำแล้วตอนที่เขาตบปากตัวเอง
"ไม่ต้องหรอกครับ เดี๋ยวมือสวยๆ จะระบมเอาครับ" ชายหนุ่มค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ ที่จริงเขาพยายามจะเข้าใกล้เธอตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว
"ถอยไป"
"เมียครับผัวขอโทษ ผัวสำนึกผิดแล้ว"
"ขอโทษแล้วมันกลับคืนเป็นเหมือนเดิมได้ไหม"
"ไม่ได้ครับ"
"จะทำอะไรไม่คิดก่อน"
"ก่อนจะดุผมคุณช่วยเกรงใจรอยสักผมหน่อยได้ไหมครับ" ไม่รู้ว่าจะหาเหตุผลอะไรมาพูดกับเธอแล้วมองลงไปเห็นรอยสักตัวเองพอดี
"ไอ้รอยสักนี่ก็เหมือนกัน จะสักอะไรนักหนา!"
"เอาแล้วไง เดือดร้อนไปถึงรอยสักกูเลยไหมล่ะ"
"บ่นอะไร!"
"ปะ เปล่าครับ"
"ฉันบอกไว้ก่อนนะถ้าคุณปล่อยปละละเลยฉันตอนท้องโต ฉันจะเอาขี้เถ้ายัดปากลูกคุณ" เธอกลัวที่สุดก็คือตอนท้องโต รูปร่างก็จะไม่สวยเหมือนเดิม ดีไม่ดีเขาอาจไปมีผู้หญิงนอกบ้านก็ได้
"มะ ไม่ปล่อยหรอกครับ" เขาไม่รู้ว่าเธอเป็นกังวลเรื่อง
