"พ่อ?" ทั้งสองที่คร่อมร่างกันอยู่บนโซฟาหันไปมองพร้อมกันก็เห็นว่าเป็นพ่อของเธอ
"คุณอัปสร?" ทันน์งงเลยทรงอัปสรเข้ามาตั้งแต่ตอนไหน เขาก็ยืนอยู่ด้านหน้าตลอดหลังจากที่รินรดาออกไปแล้ว ทันน์คิดว่าในห้องไม่มีใครอยู่กับเจ้านายเลยเปิดประตูเข้ามา
"ทำอะไรของลูก"
"ปล่อยได้หรือยัง" หญิงสาวหันไปต่อว่าให้เขา แต่เขาก็ปล่อยมือออกตั้งแต่ตอนเห็นว่ามีคนเข้ามาแล้ว เธอเองต่างหากที่ยังคงคร่อมร่างเขาอยู่
พอเห็นว่าตัวเองเสียรู้เขาทรงอัปสรก็รีบดันตัวลุกออกมา
"สวัสดีครับคุณพ่อ"
"ลูกสาวคนนี้ไม่รู้จักโต ลำบากคุณหน่อยนะคุณนเรศ"
"ไม่เป็นไรครับ" ตอนที่ตอบพ่อของเธอเขายังแอบอมยิ้ม จริงๆ ก็เสียดายแหละยังไม่ทันได้จูบเลยด้วยซ้ำ
"มันไม่ได้เป็นแบบที่พ่อเห็นเลยนะคะ" แต่พอเธอจะอธิบายมองดูสายตาของพ่อและก็มองดูสายตาของเขาแล้วทรงอัปสรก็รู้สึกโมโหขึ้นมา ถึงอธิบายไปพ่อก็คงไม่เชื่อ ภาพมันฟ้องขนาดนั้น "แล้วนี่พ่อมาทำไมคะ"
"พ่อผ่
