ตอนที่ 22
ผีเน่าโลงผุ
"ยังไม่กลับไปอีกเหรอคะ คนน้องไปแล้วไม่ใช่เหรอ หรือยังต้องการอะไรจากเพลินอีก"
หญิงสาวที่เพิ่งลืมตาตื่นขึ้นเอ่ยถามน้ำเสียงราบเรียบ พลางลุกขึ้นจะขยับตัวจัดเสื้อผ้าให้อยู่ในความเรียบร้อยเหมือนเคย ไม่แม้จะมองหน้าคนตัวใหญ่ที่กอดอกจ้องมาด้วยซ้ำ
"จะกลับรึยัง เดี๋ยวไปส่ง"
"ในฐานะอะไรคะ นักโทษหรือ....เฮ้อ ช่างเถอะ คุณออกไปได้แล้ว เพลินกลับเองได้"
เจนภพถอนหายใจออกมาพลางทรุดตัวลงนั่งข้างกายสาวน้อยบนเตียงหลังใหญ่ ในขณะที่คนถูกมองรู้สึกประหม่าขึ้นมาเหลือเกินกับสายตาของเขา มือเล็กคว้าเอาผ้าห่มมาปิดคลุมร่างเอาไว้อีกชั้นหนึ่ง
"แล้วเธอจะเอายังไงเรื่องของนับดาว"
"เอาไง? หึ! ถ้าคุณกำลังห่วงว่าฉันจะทำอะไรเธออีกล่ะก็ ฉันไม่ทำหรอกน่า อย่างมากก็แค่จัดการปัญหาเน่าเฟะนี้ให้มันจบไป ไปก็เท่านั้น"
คิดถึงตรงนี้ขอบตาก็เริ่มร้อนผ่าวอีกครั้ง แม้จะเอ่ยบอกน้ำเสียงคล้ายไร้ความไยดี ทว่าในอ
