(เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก)
อีกไม่กี่วันทั้งฉันและพี่ภีมก็จะอยู่ที่แวนคูเวอร์ครบหนึ่งเดือนแล้วสิ... พอเอาเข้าจริง ๆ เป็นหนึ่งเดือนที่ไม่เบื่อเลยทั้งที่เจอหน้ากันทุกวัน ไม่สิ...ต้องเรียกว่าแทบตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงในแต่ละวัน แต่พวกเราก็มีความสุขกันดีแถมยังดูรักใคร่กลมเกลียวยิ่งกว่าเดิม
การได้ลองมาอยู่ด้วยกันแบบนี้ก็ดีนะ เหมือนได้ทดลองใช้คู่ชีวิตว่าสิ่งที่เรากำลังคิด และวาดฝันไว้นั้นจะเวิร์กรึเปล่า และผลลัพธ์ที่ออกมาดันออกมาดีสุด ๆ ด้วยน่ะสิ
“วันนี้พี่อยากไปเที่ยวครับ...”
“นั่นสินะคะ หลัง ๆ มาเราอยู่ที่นี่ไม่ค่อยไปไหนเลย”
“นั่นสิ!!!”
“ยังจะมานั่นสิอีก เพราะพี่คนเดียวแหละที่ตื่นเช้ามาก็สะกิด มันก็เหนื่อยแล้วต้องนอนต่อ ตื่นมาเกือบเที่ยงนั่งกินข้าวตกเย็นก็สะกิดอีกเหนื่อยก็เข้านอนอีก แทบไม่ได้ออกไปไหนเลยนะคะ”
“ก็พี่ชวนเที่ยวแล้วนะ แต่นีนเองที่ปฏิเสธบอกไม่ไป พี่เองก็ลดแล้วไง...จากที่ทำครั้งเด
