เขาดึงฉันกอดแน่นยิ่งขึ้น ก่อนจะจูบหน้าผากกันแผ่วเบา ยกมือปาดน้ำตาให้กัน
‘ซิก...ซิก’ แม้ฉันพยายามจะหยุดร้องไห้แต่เสียงสะอื้นยังมีให้ได้ยินอยู่
“ไม่ต้องร้องครับ พี่จะไม่ทำให้นีนร้องไห้อีกแล้ว”
“เชื่อได้เหรอ คนอย่างพี่น่ะทำนีนร้องไห้มาตลอดนั่นแหละ”
“ครั้งนี้เชื่อใจได้...เดี๋ยวพี่จะพิสูจน์ให้ดู”
“งั้นนีนจะรอดูค่ะ ว่าพี่จะทำได้อย่างที่พูดไหม แต่ว่าตอนนี้ นีนง่วงจัง นีนเวียนหัวจะแย่อยู่แล้ว”
“นีนนอนพักผ่อนเถอะครับ”
“ถ้าพี่กลับก็ปิดประตูให้นีนด้วยค่ะ” พูดจบฉันก็หลับตาลงหลับทันทีเพราะทั้งเมาทั้งเหนื่อยมากจริง ๆ
ฉันหลับเป็นตายไปเนิ่นนานเหมือนฝันวนไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า แถมยังฝันว่าร่างกายถูกงูเหลือมรัดไปรัดมาเหนื่อยมาก ๆ ในฝัน
[สายเรียกเข้า]
กระทั่งสายเรียกเข้าของมือถือดังขึ้น ร่างกายฉันยังหนักอึ้งเหมือนผ่านอะไรสักอย่างมาหนักหน่วง ก็พยายามหามือถือที่วางไว้บนหัวเตียงโดยที่ตายังไม่ลืมขึ้น
“ฮัล
