ตั้งแต่วันนั้น พี่ภีมก็ไม่สามารถขึ้นมาที่คอนโดฉันได้อีกเพราะคราวนี้เป็นฉันเองที่สั่งให้ รปภ. ห้ามเขาเข้ามาเด็ดขาด แน่นอนว่าฉันได้ยินคำพูดของรปภเล่าว่า พี่ภีมโวยวายแค่ไหนตอนที่เขาไม่ให้ขึ้นไป
ส่วนมือถือนั้น ฉันงดรับสายจากเขาไปก่อน เพราะต้องการทำให้หัวใจตัวเองกลับเข้าสู่สภาวะปกติ และยังไม่มั่นใจว่าเรื่องระหว่างเขากับยัยนั่นเป็นยังไงกันแน่ เพราะขืนในมหาลัยฉันกับเขาอยู่ใกล้กัน มันจะเป็นฉันเองที่เหมือนยัยหน้าด้านพยายามตีเข้าหาผู้ชายที่มีแฟนแล้ว
[ณ มหาวิทยาลัย]
“วันนี้เลิกเรียนแกมีธุระไปไหนรึเปล่าเพื่อนเบล ไปเดินเล่นในมอแอ๊วผู้ชายกันดีไหม...ฮี่” ฉันหันไปยิ้มถามเพื่อนเบลที่ตอนนี้ทำตัวเร่งรีบเก็บกระเป๋าแทบไม่มองหน้าฉัน
“ไม่อ่ะ วันนี้มีธุระ”
“ธุระอะไรอีกละ อ๋อ...งานอดิเรกสินะ แหม~~~”
“ชู่ว~~~ อย่าพูดเสียงดังสิ” เพื่อนนีนทำหน้าตาเลิ่กลั่กเพราะกลัวโดนล้วงลับความลับนั่นแหละ
“โอเคจ๊ะ...โอเค ไม่
