(เช้าวันใหม่)
ฉันตื่นขึ้นมาก่อนนาฬิกาที่ตั้งปลุกขึ้นมาเสียอีก เดินไปยังกระจกโต๊ะเครื่องแป้งดูหน้าตัวเองหลังตื่นตอน
“เชี่ยแล้ว...ขอบตาฉันดำปี๋เลย บำรุงไม่ทันแล้ว” เอาจริงไม่น่าแปลกเท่าไหร่ที่สภาพฉันจะเป็นแบบนี้ เพราะตั้งแต่ที่พี่ภีมกลับไป ฉันกระวนกระวายอย่างหนัก เดินไปเดินมาคิดถึงพรุ่งนี้ที่ต้องไปเจอครอบครัวของเขา และที่มันหนักหนาจนฉันกินไม่ได้นอนไม่หลับขนาดนี้ เพราะคำพูดมากมายที่เผลอพูดออกไปในสายที่เขาคุยกับแม่นั่นแหละ ฉันทำไปแค่ประชดแต่ใครจะคิดว่าจะส่งผลกระทบกับการเป็นสะใภ้ครอบครัวเขาได้
ฉันอาบน้ำแช่น้ำนมให้นานกว่าปกติ พลางมาร์กหน้าและขอบตาให้ฉ่ำเอาแบบที่บำรุงล้ำลึกมากที่สุด เลือกเสื้อผ้าที่ดูสุภาพเรียบร้อยที่ต้องเจอผู้ใหญ่ พร้อมน้ำหอมกลิ่นละมุนไม่ให้ฉุนเกินไป
“เอาล่ะ เป็นไงเป็นกัน ฉันจะต้องไม่กดดันตัวเอง เป็นตัวของตัวเองที่สุดเท่าที่จะทำได้ สู้ตาย...ตัวฉันคุณหนูผู้เลอโฉม”
ไม่นานพี่ภ
