Book 2 บทที่ 6

"เธอเป็นอะไรหรือเปล่าชม" เพื่อนสังเกตเห็นตั้งแต่ตอนก่อนมานั่งทานข้าวแล้ว ว่าชมจันทร์ดูเหม่อลอยผิดปกติ "พวกเธอพอจะรู้ไหมว่าบริษัทไหนเขารับสมัครพนักงาน" "เธออย่าพูดแบบนั้นสิ พวกฉันใจหายนะ" "ฉันคงต้องหางานอื่นไว้รองรับ" "เธอมีแค่วุฒิมัธยมไม่ใช่เหรอ" "ใช่ หรือฉันจะไปขอเป็นแม่บ้านโรงพยาบาลดี" อย่างมากเธอก็ได้อยู่ใกล้แม่คอยดูแลท่าน "ไม่เอาอย่าทำแบบนั้นเลย" "ใช่..ทุกปัญหามันต้องมีทางออกสิ" "แต่ฉันหาทางออกไม่เจอ" อุตส่าห์ใจจดใจจ่อรอสิ้นปี เพราะผลงานที่เธอทำไว้ก็มีหลายชิ้น คงได้โบนัสกับเขาบ้าง แต่นี่ ดูชะตากรรมตัวเองแล้วคงอยู่บริษัทนี้ไม่ถึงสิ้นปีแน่ "อร่อยไหมครับ" ขณะที่ทั้งสามทานข้าวและนั่งคุยกันอยู่ ชาคริตก็ได้เข้ามาร่วมโต๊ะด้วย "......" วิเวียร์และอันนามองมาที่ชมจันทร์แทบจะพร้อมกัน ส่วนชมจันทร์ตักข้าวใส่ปากแล้วเคี้ยวแบบไม่สนใจ "ผมซื้อของกินมาฝากด้วย" ว่าแล้วชาคริตก็วางถุงที่ซื้อมาล