“ยาหยีมาแล้วค่ะ พี่ปรินซ์รอนานไหมคะ”
ชายหนุ่มตวัดสายตาคมดุมองไปยังเมียสาว หญิงสาวรู้สึกงงไม่น้อย เธอสายไปแค่สิบห้านาที ทำไมเขาถึงต้องโกรธขนาดนี้ สงสัยจะโมโหหิว
“พี่ปรินซ์โกรธหรอคะ ขอโทษนะคะที่ช้า พอดียาหยีทำงานเพลินไปหน่อยค่ะ”
“ทำงานเพลินหรือทำอะไรเพลิน”
“หมายความว่ายังไงคะ ยาหยีไม่เข้าใจ”
“เธอคิดจะบอกพี่เมื่อไหร่ หรืออยากให้ไอ้ผัวคนนี้เป็นไอ้หน้าโง่ โดนเมียสวมเขา นี่เมื่อเช้าที่กุลีกุจอขอไปศึกษางานกับนที ก็คงเป็นแผนการจะไปหามัน ไปเอากันให้ถึงใจสินะ”
“พี่ปรินซ์ พี่รู้หรอคะ ว่ายาหยีกับพี่นัทเคยคบกัน”
“รู้ แต่รู้จากปากคนอื่นนะ พี่เป็นไอ้หน้าโง่ให้เมียสวมเขา เขาคงเยาะเย้ยสมเพชที่พี่โง่เป็นควายกันไปถึงไหนๆ แล้วสินะ”
“ไม่จริงนะคะ ยาหยีกับพี่นัท เราไม่ได้ทำอะไรกัน”
“เธอจะบอกพี่ว่า ไอ้หมอนั่นมันไม่ได้แสดงท่าทีว่ายังมีเยื่อใยกับเธองั้นเหรอ ว่าไงล่ะ ตอบพี่มาสิ”
สามีหนุ่มตรงเข้าจับต้นแขนขอ
