“ลงไปได้แล้ว พอใจแล้วใช่ไหม ถ้าพี่ไม่คิดจะฟังความจริงก็ไม่ต้องคุยกัน ยาหยีขอหย่า พร้อมเมื่อไหร่ก็นัดเจอกันที่เขตได้เลย” “หย่าหรอ นี่ติดใจชู้ถึงขั้นทิ้งผัวตัวเอง ทิ้งแม่ผัวที่มีบุญคุณ ไปหาผู้ชายคนนั้น เธอมันใจดำและสิ้นคิดกว่าที่ฉันคิดอีกนะ รินรดา” เขาเรียกเธอด้วยชื่อจริงด้วยความโกรธ ตั้งแต่แต่งงานกันมา เขาไม่เคยแสดงความห่างเหินกับเธอขนาดนี้เลย “ยาหยีไม่ได้ทำ พี่นัทไม่ได้เป็นชู้” “มันไม่ได้เป็นชู้แล้วใครเป็น ฉันหรอ ได้ อยู่กันดีๆ ไม่ได้ก็อยู่กันแบบนี้นี่แหละ แล้วอย่าหวังว่าฉันจะหย่า อยากหย่านักก็ไปฟ้องเอา แต่ก็ต้องระวังหน่อยนะ ว่าฟ้องฉันแล้วเธอจะซวยเอง เพราะหลักฐานการมีชู้มันชัดเจน” “ยาหยีไม่อยู่กับพี่แล้ว ลงไปเดี๋ยวนี้ อ๊ายย” “อ่าห์ รีบไปไหน ร่านๆ อย่างเธอเอาแค่ครั้งเดียวพอหรือ นี่ขนาดฉันเอาเธอทุกวัน เธอยังคันจนไปมีชู้ได้เลย คืนนี้อย่าหวังว่าจะได้นอนนะ” สะโพกแกร่งเกร็งกดกระแทกในร่องร

