"งั้นข้าให้ 20 ตำลึงเงินเจ้ายินดีกับการซื้อขายครั้งนี้หรือไม่"
เถ้าแก่เนี้ยในชุดคลุมสีแดงสว่างตาพูดอย่างใจดีและราคานี้ก็สูงไม่ใช่เล่นหากเป็นเห็ดธรรมดาก็คงจะขายได้เพียงสามถึงสี่ตำลึงเงินเพียงเท่านั้น
"ยินดีเจ้าค่ะ ให้ข้าเอาเห็ดไปไว้ไหนเจ้าคะ" หลินเฟิงยังคงถามด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะมีคนนำตะกร้าใบใหญ่มาให้หลินเฟิงค่อยๆ บรรจงเทเห็ดลงในตะกร้าเพื่อไม่ให้เห็ดเกิดอาการช้ำ
พร้อมทั้งเดินออกไปเอาตะกร้าที่เจี้ยนหยีสะพายอยู่ซึ่งเขาขอยืนรออยู่นอกภัตตาคารมาเทด้วยซึ่งเจี้ยนหยีตอนนี้ดูเหมือนไม่มีวิญญาณมากๆเขาแทบเป็นลมเวลาต้องเจอกับคนมากๆ หรือเวลาที่ไปในที่คนแออัดเยอะๆ
นั่นเป็นเหตุผลที่เขาเลือกจะขึ้นป่าหาของมากินประทังชีวิตไปวันๆ แทนที่จะหาของมีขายลงทุนสร้างกำไรต่อเสริมเติมแต่ง เพราะเขาพูดจาไม่เก่งหากมาขายคงถูกกดกำไรจนไม่เหลือเป็นแน่
"เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะเถ้าแก่เนี้ย"
หลินเฟิงพูดด้วยรอยยิ้มสดใสระรื่น ตะกร้
