บทที่ 31
เป็นคุณนายรอรับเงิน
หลายเดือนต่อมา , บ้านรังสิมันต์
ชายหนุ่มรูปร่างสูงก้าวเท้าขึ้นบันไดบ้านตัวเองทีละขั้นจากนั้นมือหนาเอื้อมไปเปิดประตูห้องเหยียบพื้นที่เย็นเฉียบ สายตาลึกล้ำคู่นั้นทอดมองยังเรือนร่างอรชรของแพรไพลิน ดวงตาคู่สวยปิดสนิทภายในห้องมืดสลัววินาทีถัดมาหรั่งดึงผ้าม่านออกจากกันแสงอาทิตย์จึงส่องสว่างเข้ามากระทบบนเตียงนุ่ม เรียวแขนยกขึ้นมาขยี้ตาตัวเล็กตื่นขึ้นมาด้วยความสะลึมสะลือ รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาเขาก้าวเข้ามาใกล้กับเตียงนอนมากยิ่งขึ้น ก่อนจะหย่อนกายนั่งลงด้านข้างของเธอ ฝ่ามือหนาเอื้อมมาลูบศีรษะแฟนสาวอย่างอ่อนโยน
“ตื่นได้แล้ว มื้อนี้ไปเฮ็ดงานกับอ้ายบ่” (ตื่นได้แล้ว วันนี้ไปทำงานกับพี่ไหม)
“วันนี้ไปไหนเหรอจ๊ะ แพรอยากไปด้วย”
“ไปโรงไม้ วันนี้ไปนั่งนับเงินให้หน่อยนะครับ”
“ไปค่ะ มีค่าแรงให้ไหมเนี่ย”
“มีแต่รางวัลให้ครับ อยากได้อะไรก็บอกพี่เลย”
“อุ๊บ!”
ในระหว
