บทที่ 15
ขับรถรอบหมู่บ้าน
บรรยากาศยามกลางดึกเย็นยะเยือกคนตัวเล็กจึงเอื้อมมือลูบท่อนแขนตัวเองทว่ายังไม่มีท่าทีว่าการแสดงจะหยุด ยิ่งเวลาผ่านไปดึกเท่าไหร่ เริ่มมาการทะเลาะวิวาห์กันเสียงปืนดังขึ้นทำให้พับแพรรีบโผล่เข้ากอดร่างกายกำยำทันที ดนตรีที่กำลังบรรเลงหยุดชะงักจากนั้นชายสวมชุดรักษาความปลอดภัยก็เข้าคุมตัวของวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งทันที คนตัวเล็กหวาดผวาดวงหน้าหวานเอาแต่ซุกซบตรงแผงอกแกร่ง
“กรี๊ด เสียงอะไรคะ”
“กลับบ้านกันดีกว่า พี่ว่ามันเริ่มไม่ดีแล้ว”
“งั้นเรากลับกันเลยจ้ะ มันน่ากลัว”
เมื่อกล่าวจบประโยคร่างสูงเลื่อนมาจับมือเธอแบบประสานก่อนจะพาคนตัวเล็กเดินกลับบ้าน เพราะที่นี่คือลานกว้างใช้สำหรับฤดูที่เก็บเกี่ยวผลผลิตอย่างอ้อยเมื่อเดินถัดไปอีกไม่ไกลมากนักก็จะเป็นบ้านหรูสองชั้นของเขา ซึ่งด้านหลังของมันถูกออกแบบเอาไว้เพื่อวางตาชั่งใหญ่ เพราะไม่รู้ว่าวัยรุ่นกลุ่มนั้นมาจากไหนใช่คนในหมู่บ้านหรือเป
