บทที่ 20
แบกรับความเจ็บปวด
แสงอาทิตย์ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามากระทบดวงหน้าของร่างกายกำยำที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง แต่ทว่าต่างออกไปตรงที่มือหนาควานหาร่างบางของแฟนสาวตัวเองไม่พบ ดวงตาคู่นั้นเบิกขึ้นมามองเตียงด้านข้างทันทีและแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเธออยู่บ้านของยาย รังสิมันต์ยกท่อนแขนเกยหน้าผากกว้างของตนพลางคิดอะไรในหัว นี่เขาต้องไปง้อเธอที่บ้านหลังนั้นท่ามกลางครอบครัวของเธอที่ไม่ยอมรับในตัวเขา นึกๆ ไปเขาก็ไม่เคยพิสูจน์อะไรให้ยายของเธอเชื่อใจว่าจะดูแลหลานสาวได้เลย จะถือโอกาสนี้เป็นการพิสูจน์ตัวเป็นว่าที่หลานเขยเลยหรือเปล่า พลันเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาดึงความสนใจของหรั่งให้ไปเปิดประตู
“หรั่งลูก ตื่นแล้วบ่” (ตื่นหรือยัง)
“มีหยังแม่ มาแต่เช้าแท้” (มีอะไรเหรอแม่ ทำไมมาแต่เช้าจัง)
“เมียมึงน่ะ เขาว่ากลับกรุงเทพแล้วให้คนไปส่งขึ้นเครื่องอยู่ขอนแก่นมื้อเช้านี้” (เมียแกน่ะ เขาลือกันว่ากลับกรุงเทพแล้ว ให้
