“คุณหญิงเจ้าขาจะดีหรือคะ ที่ให้คุณน้ำเธอขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องคุณภู อิฉันว่ามีหวัง วันนี้คุณหญิงได้ทานข้าวเย็นคนเดียวแน่เลย เห็นพลอดรักกันมาตั้งแต่ลงจากรถแล้ว ยิ่งในที่รโหฐานอย่างนั้นมีหวัง...ไม่อยากจะคิด” แม่นมต้นห้องของภูรีทำท่าทางขนลุกขนชันกับความคิดอันเตลิดไปไกลของตัวเอง
“แม่นวลก็...เรื่องของหนุ่มสาวเขา ช่างเขาเถอะ ยังไงเขาก็ต้องแต่งกันอยู่ดีนั่นแหละ ฉันแค่อยากให้ตาภูกับหนูน้ำมีความสุขก็เท่านั้น เขาทั้งคู่ทุกข์ทรมานเพราะความรักที่ไม่เข้าใจกันมานานแล้ว” คุณหญิงภาณีพูดขึ้น สายตามองตามหลังลำธารขึ้นไปจนลับตา ก่อนจะพาจะแม่นมของภูรีเดินออกไปจากตรงนั้นพร้อมกันด้วยความเบิกบานใจ
ลำธารหยุดยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่หน้าห้องห้องหนึ่งที่คุณแม่ของภูรีบอกว่าให้มาใช้ห้องนี้เปลี่ยนชุด หญิงสาวก้มลงมองชุดแต่งงานสีขาวสุดสวยในมืออย่างปลื้มใจ
“นี่ชุดแต่งงานที่แม่เคยใช้ตอนสาว ๆ แม่เก็บมันไว้อย่างดี หนูเอาไ
