เหนือตะวันกลับบ้านมาเอาตอนรุ่งเช้า พอเขามาถึงบ้านก็เดินตรงขึ้นไปยังห้องนอนทันที เขาคิดถึงเอื้อมดาวใจจะขาด คิดแล้วยังแค้นอรนภาไม่หาย เสียงเปิดประตูห้องทำให้ร่างบางที่นอนหลับอยู่สะดุ้งตื่นขึ้นมา
“ฉันทำให้เธอตื่นใช่ไหมเนี่ย” เหนือตะวันพูดเสียงนุ่ม เขาเดินมาทรุดตัวนั่งลงบนเตียงข้าง ๆ ร่างบาง เกือบไปแล้วสินะ เขาเกือบจะต้องจากหล่อนชั่วชีวิตแล้ว
“รู้ไหมว่าคิดถึงทั้งคืนเลย คิดถึงจนแทบจะทนไม่ได้” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับคว้าร่างบางเข้ามากอดแน่น ก่อนจะกดจุมพิตหนัก ๆ ที่เรียวปากอิ่มนั้นเนิ่นนาน
“คิดถึงแล้วทำไมกลับมาซะรุ่งเช้าอย่างนี้ล่ะคะ อย่ามาโกหกเอื้อมเลย” เอื้อมดาวพูดขึ้นอย่างน้อยใจ พยายามผลักไสอ้อมแขนนั้นให้หลุดไปจากตัวหล่อน
เมื่อคืนเขาไม่กลับบ้านทั้งคืน หล่อนเป็นห่วงเขาจนนอนไม่หลับ ทั้งที่จริงแล้วหล่อนควรจะดีใจมากกว่าที่ไม่มีเหนือตะวันมารังแกหล่อน แต่เอื้อมดาวก็คิดอย่างนั้นไม่ได้ เพราะในใจของหล่
