“ฉันคิดว่าเธอคงจะไม่กล้ามาทำงานอีกต่อไปแล้ว แต่ฉันคงคิดผิดไปซินะ” เหนือตะวันพูดขึ้นเมื่อเขาเดินเข้ามาที่บริษัท แล้วเห็นร่างบางของอรนภานั่งอยู่ประจำที่โต๊ะทำงานของหล่อน อรนภาสะดุ้ง หันขวับไปทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะละล่ำละลักพูดออกไป
“อรขอโทษสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นค่ะ อรเข้าใจทุกอย่างดีแล้ว” เหนือตะวันแค่นหัวเราะออกมา
“เข้าใจทุกอย่าง คนอย่างเธอเข้าใจอะไรเป็นด้วยหรือ อรนภาออกไป อย่ามาให้ฉันเห็นอีกหน้าดีกว่า เพราะฉันไม่อาจจะคาดเดาได้เลยว่า สติของฉันจะขาดผึ่งลงเมื่อใด และเมื่อนั้นฉันคงไม่รับรองความปลอดภัยของเธอ” อรนภาฟังแล้วก็เสียวสันหลังวูบ แต่หล่อนก็ยังไม่คิดจะยอมแพ้ หญิงสาวบีบน้ำตาไหลออกมานองหน้า พูดออกไปด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด
“ฟังอรก่อนค่ะ อรขอโทษ ต่อไปอรจะไม่คิด ไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว ให้อภัยอรนะคะ อรยินดี ถ้าคุณจะลงโทษ อรเต็มใจรับสิ่งที่อรได้ทำผิดไว้ค่ะ” เหนือตะวันหรี่ตามองผู้หญิงตร
