เอื้อมดาวรู้สึกตัวตื่นขึ้นหลังจากที่นอนสลบไสลไม่ได้สติไปหลายวัน หญิงสาวค่อย ๆ ขยับตัวเบา ๆ หล่อนรู้สึกเจ็บระบมไปทั่วทั้งร่าง หญิงสาวจำได้เลือนรางว่าตัวเองถูกยิง จากนั้นก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย
เหนือตะวัน...เขา..เขาเป็นอะไรหรือเปล่า ไอ้พวกนั้นมันทำอะไรเขาหรือเปล่า เอื้อมดาวคิดอย่างตกใจ หล่อนพยายามจะลุกขึ้นจากเตียงโรงพยาบาล แต่ก็ทำไม่ได้ถนัด เพราะพอขยับตัวทีไรก็ปวดร้าวไปทั่วช่วงท้องที่ถูกยิง
“อุ๊ย...” หญิงสาวอุทานออกมาอย่างเจ็บปวด ยกมือกุมหน้าท้องตนเองไว้ด้วยหน้าตาเหยเก เสียงร้องของหล่อนทำให้ร่างสูงใหญ่ที่นอนหลับอยู่ที่โซฟาภายในห้องนั้นรู้สึกตัวตื่นขึ้น เขารีบลุกพรวดมาหาเอื้อมดาวที่เตียงทันทีด้วยความห่วงใย
“เอื้อมดาว เธอฟื้นแล้ว ขอบคุณสวรรค์” เหนือตะวันจับมือบางของเอื้อมดาวไปกุมไว้ ก่อนจะยกแนบกับใบหน้าของตนเองอย่างรักใคร่ เอื้อมดาวมองกิริยาอ่อนโยนของเหนือตะวันก็รู้สึกตื้นตันใจไม่ได้น้อย
“คุณ
