เสียงไก่ขันเจื้อยแจ้วยามเช้า ทำให้ร่างหนาของเหนือตะวันขยับกายลุกขึ้นมาอย่างอ่อนเพลีย แต่ไม่ใช่แค่เสียงไก่ขันอย่างเดียวหรอกที่ทำให้เขาตื่น เสียงจากรถร่วมกตัญญูต่างหากที่ปลุกให้เขาตื่นขึ้นมา ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงนอน เดินไปชะโงกมองที่หน้าต่างห้อง มองไปที่ถนนคนมุงดูกันแน่นไปหมด
“รถคงชนกันอีกแล้วสินะ” เหนือตะวันส่ายหน้าไปมาอย่างระเห็จละเหี่ยใจ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป ชลาลัยเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงสง่าของบุตรชายที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาหล่อน หญิงชรายิ้มอ่อนโยนให้บุตรชาย
“ทำไมตื่นเร็วนักล่ะเหนือ... นี่พึ่งหกโมงเช้าเอง” เหนือตะวันทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ก่อนจะหันหน้าไปพูดกับมารดา
“พอดีผมได้ยินเสียงรถร่วมกตัญญูนะครับ สงสัยจะมีรถชนกันที่หน้าบ้านเรา แต่ทำไมผมไม่เห็นได้ยินเลยก็ไม่รู้ สงสัยจะหลับเป็นตาย” เหนือตะวันคิดอย่างแปลกใจ ก่อนความรู้สึกจะเตือนให้นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
อรนภา!! ใช่...
