เอื้อมดาวเดินเข้าไปหามารดาที่เตียงคนไข้ ด้วยอาการเศร้าหมอง ดวงตาคู่สวยฉ่ำไปด้วยน้ำตา ลำธารเห็นพี่สาวแล้ว ก็พอจะเดาได้ว่าหล่อนไปไหนมา
“หมอ...หมอบอกว่าแม่จะอยู่ได้ไม่เกินคืนนี้” ลำธารละล่ำละลักบอกเอื้อมดาวออกไปทั้งน้ำตา เอื้อมดาวหันไปมองหน้าน้องสาวสลับกับหน้าภูรีอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน แต่พอเห็นอาการฟูมฟายของลำธารแล้ว ก็รู้ได้ทันทีว่าน้องสาวพูดความจริง เอื้อมดาวโผเข้ากอดมารดาที่ตอนนี้พร่ำเรียกหาแต่เหนือตะวันไม่หยุดปาก
“แม่จ๋า...แม่จ๋า เอื้อม...เอื้อมพาเขามาไม่ได้ เขาใจร้ายเหลือเกิน” หญิงสาวกอดชลาลัยไว้นิ่งเนิ่นนาน ราวกับอยากจะซับความอบอุ่นของอกแม่เอาไว้
ร่างสูงใหญ่ของเหนือตะวันนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงนอน เขากำลังนอนหลับอยู่ แต่ตอนนี้เขากำลังฝัน... และมันเป็นฝันร้ายสำหรับเขามากเหลือเกิน
“อย่า!!! อย่าไป...!!!” เหนือตะวันสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างตกใจ ชายหนุ่มหอบหายใจออกมาถี่ ๆ ด้ว
