วิ่งและก็วิ่งเพื่อให้ถึงบ้านพักของตัวเองให้เร็วที่สุด ในความมืดมิดหล่อนไม่สามารถรู้ได้เลยว่าผู้ชายที่มาปรากฏกายอยู่ข้างหลังคนนั้นคือใคร แต่เขาก็วิ่งตามหล่อนมา วิ่งตามมาจนทัน และคว้าหล่อนเอาไว้ได้ทันก่อนที่หล่อนจะเลี้ยวเข้าไปในบ้าน แสงไฟจากต้นเสาทำให้มารันถึงกับอ้าปากค้างเติ่ง ดวงตากลมโตที่ฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตกใจระคนเหลือเชื่อ
ไม่มีทาง...! ไม่มีทางเป็นไปได้!ไม่มีทางใช่โรมพัท ไม่มีทางเป็นเขา...
“ปล่อย... ปล่อยฉันนะ”
“เป็นนักวิ่งเก่าหรือไง วิ่งเก่งชะมัด” เขาไม่ตอบคำถามของหล่อน และไม่ยอมปล่อยด้วย นั่นก็ทำให้มารันต้องดิ้นรนเพื่อช่วยเหลือตัวเอง
“ปล่อยฉันนะ ไปให้พ้น!”
“ไม่ยักกะรู้ว่าคนเป็นเมียเขาไล่ผัวกันแบบนี้”
ดวงหน้างามแดงก่ำ กลีบปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น “ฉันเกลียดคุณ ไปให้พ้นเลยนะคุณโรมพัท”
คนตัวโตระบายยิ้มบางๆ และรั้งร่างอรชรที่ดิ้นเร่าๆ อยู่เข้ามากอดแนบอก “ผิดแล้ว
