“ไม่... คุณกำลังโกหกฉันอีกแล้ว” รำไทยส่ายหน้าดิก น้ำตาทะลักออกมาอาบแก้ม
“ฉัน... ฉันไม่เชื่อคุณหรอก”
“มองตาฉันนะรำไทย... มองสิ มองให้ลึกๆ แล้วเธอจะรู้ว่าที่ฉันทำไปทุกอย่างนี้เพื่ออะไร เพื่อใคร...”
เหมือนต้องมนต์ขลัง รำไทยถูกสะกดให้แน่นิ่งด้วยพลังจากสายตาคมกริบคู่นั้น สายตาที่หล่อนไม่เคยอ่านออกมาก่อน แต่ตอนนี้มันเปิดเปลือยทุกความรู้สึก หล่อนไม่อยากเข้าข้างตัวเอง ไม่อยากคิดว่าเขา... ไม่อยากคิดว่าภามินจะ... จะรู้สึกเหมือนกับที่หล่อนกำลังเป็นอยู่ ไม่อยากคิดว่าเขาจะรักหล่อน...
มันมีทางเป็นไปได้เหรอ ที่ผู้ชายเย่อหยิ่ง แสนทระนงอย่างเขาจะรักหล่อน รักผู้หญิงที่เขาพร่ำบอกตลอดเวลาว่าเกลียด ว่าชิงชัง
“ไม่... ไม่จริง...”
“ครั้งแรกที่ฉันได้สบตากับเธอ ฉันรู้สึกไม่ต่างจากถูกดูดให้ตกลงไปในหลุมลึก หัวใจของฉันเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันเฝ้าบอกตัวเองมาตลอดว่าเธอคือตัวหายนะ เธอคือภัยร้ายสำหรับชีวิ
