“ยังจะมายืนบื้ออยู่อีก รีบๆ ออกไปเลย” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่างเหิน สายตาของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก
รำไทยเม้มปากแน่น น้ำตาซึมไหลออกมาอาบแก้มนวล
“ค่ะ ดิฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้...”
หล่อนกัดปากแน่นหมุนตัวจะเดินออกจากห้องนอนของเขา แต่คำพูดเหี้ยมโหดจากริมฝีปากหยักสวยก็ทำให้เท้าของหล่อนต้องชะงักงันซ้ำอีกครั้ง
“และเวลาเจอหน้าฉันข้างล่างก็ไม่ต้องทัก ไม่ต้องมอง และถ้าไม่อยากแต่งงานกับฉัน ฉันก็จะไม่บังคับอีก ฉันจะเป็นคนบอกเรื่องนี้กับคุณแม่เอง”
หัวใจเสมือนถูกเฉือนออกมาเป็นชิ้นๆ น้ำตาไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก
“ค่ะ” รับคำเสียงสั่นเทาจนน่าเวทนาเป็นที่สุด
“ดิฉัน... จะทำให้เหมือนกับไม่รู้จัก... คุณภามมาก่อน...”
มือบางยกขึ้นป้ายหยาดน้ำตาแห่งความทรมานทิ้ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“และมั่นใจเถอะนะคะ ต่อให้ถูกบังคับยังไง... ดิฉัน... ก็จะไม่มีทางแต่งงานกับคุณภาม จะไม่มีทางทำให้คุณ
