สามวันต่อมาโรมพัทบุตรชายคนโตของหล่อนก็กลับมาค้างที่บ้าน พราวฟ้าดีใจมากที่โรมพัทมาเพราะไม่บ่อยครั้งนักที่บุตรชายจะกลับมาค้างที่บ้าน เนื่องจากต้องเดินทางไปดูงานต่างจังหวัดตลอดเวลา
“สวัสดีครับคุณแม่”
“แม่ดีใจจังเลยที่โรมกลับมาบ้าน เที่ยวนี้จะค้างสักกี่วันล่ะ”
หนุ่มหล่อผิวสีแทนเดินมาทรุดนั่งบนโซฟาตัวตรงกันข้ามกับมารดา ก่อนจะตอบออกไป
“น่าจะสักอาทิตย์หนึ่งน่ะครับ เอ่อ แล้วนี่นายภามไปไหนซะล่ะครับเย็นป่านนี้แล้วยังไม่เห็นกลับบ้านมาเลย”
พราวฟ้าระบายยิ้มก่อนจะพูดออกมาด้วยความภาคภูมิใจ “ตอนนี้ตาภามกำลังรีบเคลียร์งานน่ะ จะรีบไปง้อเมีย”
คิ้วเข้มของโรมพัทเลิกขึ้นสูงด้วยความประหลาดระคนเหลือเชื่อ
“เมีย?!”
“ก็ใช่น่ะสิ เมีย...”
แม้มารดาจะยังคงยืนยันเสียงหนักแน่นแต่โรมพัทก็ยังไม่อยากจะเชื่ออยู่ดี
“คุณแม่คงหมายถึงเมียชั่วคราว เมียชั่วคืนใช่ไหมครับ”
พราวฟ้าส่ายหน้าน้อยๆ ยิ้มไม่จืดจาง “ไม่ใช่จ้ะพ
